Küresel Verimlilik Karşılaştırmalarında Ölçüm Farkı
Ülkeler arası verimlilik karşılaştırmalarında çalışan başına üretim, saat başına üretim ve TFP ayrımı politika yorumlarını doğrudan değiştiriyor.
Ülkelerin verimlilik performansını karşılaştırırken kullanılan ölçü, sonucun yorumunu belirgin biçimde değiştirebiliyor. Çalışan başına üretim, saat başına üretim ve toplam faktör verimliliği aynı eğilimi göstermeyebilir; bu nedenle Avrupa ile ABD arasındaki farkı ya da İspanya gibi ülkelerin konumunu değerlendirirken göstergenin neyi ölçtüğü açık olmalı.
Çalışan başına verimlilik, ekonomide bir çalışanın ortalama ne kadar çıktı ürettiğini gösterir. Saat başına verimlilik ise aynı çıktıyı toplam çalışma süresine böler. Bir ülkede saat başına üretim yüksek görünürken çalışan başına üretim daha zayıf kalabilir; bunun nedeni çalışanların yıl içinde daha az saat çalışması olabilir.
Bu ayrım ücretler, tüketim ve çalışma süresi tartışmaları açısından önem taşır. Uzun vadede çalışan başına verimlilik artışı, reel ücretleri ve refahı destekleyen temel unsurlardan biridir. Üretim verimliliği artmadan ücretlerin yükselmesi veya çalışma saatlerinin azaltılması ise birim işgücü maliyetlerini artırarak rekabet gücü ve yatırım üzerinde baskı yaratabilir.
Verimlilik yükseldikçe yıllık çalışma saatlerinin azalması olağan bir gelişme olarak görülebilir. Teknolojik ilerleme aynı çıktının daha az emekle üretilmesini sağlar; hanehalkları daha fazla gelirle birlikte daha fazla boş zamanı da tercih edebilir. Ancak üretim ve reel ücretler durgunken çalışma süresinin azaltılması, refah artışından çok maliyet dağılımı tartışmasına dönüşür.
Toplam faktör verimliliği ise daha dikkatli okunması gereken üçüncü göstergedir. TFP çoğu zaman rekabet gücünün nihai göstergesi gibi sunulsa da doğrudan gözlenen bir verimlilik ölçümü değildir; emek ve sermaye gibi girdilerle açıklanamayan büyüme kısmını yakalayan muhasebe kalıntısı niteliği taşır. Bu nedenle ülkeler arası kıyaslamalarda tek başına politika sonucu çıkarmak yanıltıcı olabilir.
Sonuç olarak verimlilik tartışmalarında temel mesele yalnızca hangi ülkenin daha üretken olduğu değil, bu sonuca hangi ölçümle varıldığıdır. Avrupa, ABD, İspanya veya Polonya gibi ekonomiler arasında yapılan karşılaştırmalar, çalışma saati yapısı, çalışan başına çıktı ve TFP ayrımı dikkate alınmadan sağlıklı bir rekabet gücü değerlendirmesine dönüşmez.